domingo, 27 de enero de 2019

Levando anclas (cambio de rumbo)


Este es un post que pensé escribir en septiembre, luego a comienzos de enero, finalmente, a 300 días de cumplir los 60 años, me pongo a escribirlo.

El 1 de septiembre de este año se cumplirán 30 años desde que me dedico a esto de la enseñanza, educación, pedagogía, aprendizaje o como quieran que le llamen ahora o en el futuro. 

Dos meses más tarde cumpliré los 60, y con 35 años, 5 años y 1 día cotizados (eso me dicen, yo hasta hace poco no contaba los días), y salvo milagro o desastre, y eso es quizá lo que me ha hecho alargar la redacción de este post, este será mi último curso como docente.

Por ello, y porque aunque por fuera pueda no parecerlo, mi interior, mi paciencia y mi resistencia tienen 59 años, como ya no aguanto las 20 horas lectivas semanales y los dos centenares de alumnos que te pueden tocar con estas materias de 2 horas semanales, decidí pedir reducción de 2/3 de horario - y de sueldo - en Canarias la reducción de horario al profesorado "mayor" es inexistente, pues queda todo "según la disponibilidad horaria del centro", y esa disponibilidad ya saben ustedes que no existe.

En todo caso, por todo lo anterior, y pagando de mi bolsillo la reducción horaria, este curso veo las cosas de otra manera, con una distanciación necesaria y positiva, procurando no implicarme como los 29 cursos anteriores, dibujando lo que ocurre y más atento a detalles que antes la falta de tiempo no me dejaba ver.


Muchas cosas han pasado estos años, muchas están en este blog, buenas, regulares y malas. En este blog "Discentia", empezado por este "discente" (aprendiz) en abril de 2006 con un post "Discentia, discentiae" de aprendiz de etimología que aún suscribo, y que en todos estos años, con más de 400 artículos en el blog, no ha cambiado mi condición de aprendiz, aunque alguna vez, la ignorancia es atrevida, me haya colocado en un falso papel de "experto", que quizás no es alguien superior, sino alguien que escribe sobre su experiencia.

En todos estos años, otra vida, la de artista, de dibujante, de curioso, de viajero, reflejada en mi otro blog "Acuarelas y Apuntes", ha ido ganando terreno a mi vida docente y posiblemente irá ganando aún más en el futuro. Crear lleva tiempo, y el tiempo (esos 35 años, cinco meses y un día) no siempre ha sido el que me gustaría.

Aunque intento no obsesionarme, pero la edad marca, y mirar al horizonte te hace ver que lo que queda atrás es más de lo que queda por delante. Por eso estoy aprendiendo a decir NO a todas aquello que me pedían todos estos años, porque 10 minutos hoy, 10 mañana y los que vengan es un tiempo que ya me empieza a faltar. Puede que mis compañeros y alumnos lo vean como egoísmo, yo lo veo como autoestima y pervivencia.

Por eso ayer, mientras otros dedicaban su jornada de descanso de ayer a perfeccionar su práctica educativa, yo preferí tomar mi libreta y dibujar con otras personas a las que le gusta lo mismo:


A quienes ayer y en el futuro pregunten por mí, sirvan estas palabras de explicación, y por supuesto que en persona, si llega el caso, podrá ser aún más extensa.

Pero la vida para mí ni empezó ni se acaba en la educación o en el trabajo. Hay vida más allá y alrededor. Seguiré siendo aprendiz toda la vida y seguramente alguna vez aparezca por aquí para escribir sobre algo que me sirva de aprendizaje. 

Con gran ilusión preparo mi corto o largo futuro, con proyectos e ideas en mi mente, saludando el nuevo Estatuto del Artista que parece que permitirá crear estando jubilado, cuando llegue el momento, con mi frágil pero decidido barquito de ilusiones, levaré anclas como aquel barquito rojo que pinté una vez. No será un gran yate, pero estará lleno de las mejores intenciones.






4 comentarios:

la seño de plastica dijo...

Hola compañero
"Escucho" tus palabras con atencion porque en ellas aprendo algo que necesito en mi quehacer diario.
Ando estos dias malhumorada por encontrar en mi labor docente tanto obstáculo burocratico, desconsideración administrativa y torpeza política. Sin embargo, me sigue ilusionando ver la cara de mis alumnos cuando llegan al aula dispuestos a que les plantee alguna tarea de las mias... sobre todo porque cuando suena el timbre de final de clase, algunos se enfadan y preguntan: ¿¿ya??
Me planteo si merece la pena someterse a este absurdo sistema de enseñanza que nos frustra a alumnos y a profesores (al menos a mi me frustra).
Algunas veces, intentando sobrevivir a esta situacion, fantaseo con esos años próximos a mi jubilacion (yo no saco la cuenta pero me pueden quededar unos 15) en los que me permita a mi misma hacer lo que me de la gana, porque me la sople, me la pele y me la repanpinfle el sistema de ese momento (y te aseguro que en esa irreverencia no entra dejar de cumplir con mi obligación como docente, que es lo que ahora no me permite la administracion, un contra sentido)
Me alegro por ti, me alegra saber que tomas distancia de toda esta maraña para encontrar el lugar que deseas.
Como ves, tus palabras me inspiran y me hacen recolocarme tambien a mi... Me parece que me voy a saltar algun obstáculo de esos tan necios que hay por ahí.

Pedro Villarrubia dijo...

Gracias, "seño". :)
Si lo pienso, quince años han pasado muy deprisa. Sólo lo noto cuando me encuentro a algún ex-alumno cuarentón o cuando, en días como el de hoy, he de bajar y subir varias plantas cargando, ya sea un lienzo, ya sea pinturas o cartulinas, ya sea… nada… porque me olvidé por el camino y tengo que volver a subir o bajar.

¿Merece la pena? bueno… a veces es mejor no medirlo así… hay penas… y hay alegrías. Hoy cuando una alumna a la que ni siquiera doy clase este curso cogía un pincel y la veía disfrutar, relajarse, embellecer o simplemente cambiar un viejo lienzo aun cuando nuestras viejas pinturas a veces ya huelen a podridas,… el otro día, cuando una alumna me preguntaba por qué la Plástica no podía ser cuatro horas a la semana y no dos… hoy cuando hojeaba los dibujos libres que me han hecho en sus libretas… pensaba que sí, que merece la pena ese rinconcito que dejan para el Arte en la Educación, aunque solo sea para que lo aprecien y lo echen de menos.

Quizás el estar cercano a dejar este mundo y empezar otro me da la libertad de ver las cosas como me gusta que sean y no como nos las imponen, de no tomarme demasiado en serio ni demasiado en broma los escalones y tropiezos diarios, ni las absurdas normas que no tienen por qué ajustarse a todo lo que es la educación, y en la artística, de la que muy pocos entienden aunque más de lo que parecen aprecian, aún menos.

Saludos, ánimos y no te desesperes. El Arte nos enseña a fracasar y a hacer del fracaso un éxito, algo que aún no sabe ni la administración educativa ni los políticos lo suficiente.

mid dijo...

Công ty dịch thuật miền trung - MIDtrans có Giấy phép kinh doanh số 3101023866 cấp ngày 9/12/2016 là đơn vị chuyên cung cấp dịch vụ dịch thuật, phiên dịch dành các cá nhân, hệ thống thương hiệu Dịch thuật sài gòn 247 Dịch thuật chuyên nghiệp MIDtrans Vietnamese translation dịch thuật, phiên dịch sài gòn Dịch thuật Đà Nẵng Pro . Dịch thuật MIDtrans tự hào với đội ngũ lãnh đạo với niềm đam mê, khát khao vươn tầm cao trong lĩnh vực dịch thuật, đội ngũ nhân sự cống hiến và luôn sẵn sàng cháy hết mình. Chúng tôi phục vụ từ sự tậm tâm và cố gắng từ trái tim những người dịch giả. Hotline: 0947688883. Rất hân hạnh được phục vụ quý khách

dịch thuật miền trung dijo...

Khoai Deo Hải Ninh tại TK 5, Quán Hàu, Quảng Ninh, Quảng Bình là Đặc Sản Quảng Bình nổi tiếng nhất. Khoai deo Hải Ninh, Quảng Bình, loại khoai Deo có nguồn nguyên liệu chính là khoai lang màu đỏ, được trồng trên những cát trắng của Xã Hải Ninh, Huyện Quảng Ninh, tỉnh Quảng Bình. Được xem là Khoai Deo Quảng Bình thượng hạng, khoai deo Hải Ninh nổi tiếng khắp ba miền bởi hương vị thơm ngon hảo hạng mà hiếm có loại khoai deo nào sánh bằng. Nguồn gốc khoai nguyên liệu tạo nên hương vị của khoai deo. Có lẽ chính cái nắng, cái gió từ tự nhiên đã tạo nên hương vị đặc biệt: bùi bùi, vị ngọt lắng sâu trong làm mê mẩn thực khách. Khoai Deo Hải Ninh, Quảng Bình là món quà tinh tế gửi tặng bạn hiền, tri kỷ, gửi gắm biết bao tình cảm chân thành của mảnh đất và con người miền nắng và gió Quảng Bình. Là một người con của vùng đất Hải Ninh, Quảng Ninh, Quảng Bình, Chúng tôi mong muốn được góp một phần nhỏ bé của mình vào việc quảng bá đặc sản quê hương đến mọi miền tổ quốc. Chúng tôi chuyên cung cấp sản phẩm Khoai Deo Hải Ninh với chất lượng vượt trội, được thu mua tận nơi sản xuất. Đảm bảo không sử dụng các chất có khả năng gây nguy hiểm cho sức khỏe con người.Chúng tôi mong muốn được phục vụ quý khách hàng trên toàn quốc một các tốt nhất. Nếu quý khách có nhu cầu mua sản phẩm giá sỉ, vui lòng liên hệ với Hotline để đươc tư vấn
Thông tin liên hệ Khoai deo Hải Ninh, Quảng Bình
Địa chỉ: Tiểu Khu 5, thị trấn Quán Hàu, Quảng Ninh, Quảng Bình
Hotline: 0979.453.416 (Ms Trúc)
Fanpage: https://www.facebook.com/khoaideongonquangbinh